Het is een woensdagavond in Managua. We zijn naar een theatervoorstelling met zingende en dansende Nicaraguaanse kinderen gegaan. In de volle zaal zitten een of twee lokale journalisten, de ouders lijken behoorlijk aangedaan aan het eind van de voorstelling. Gelijkaardige scènes spelen zich af op schoolfeesten in talloze Nederlandse dorpen. Alleen is de simpele maar krachtige boodschap hier het weigeren van de uitsluiting. De uitsluiting die het publiek voor een avond vergeten is tussen het spektakel van decors en vermommingen. Dan keren ze weer naar huis terug, naar hun dorp aan de rand van la Chureca, de publieke stortplaats van het land. Hun plek van leven en werken.