Het is lente in Argentinië. Optimisme hangt in de lucht. Cristina Kirchner is pas herverkozen als president door een overweldigende meerderheid van de bevolking. Er zijn hoge verwachtingen. Vorig jaar nog was er de legalisatie van het homohuwelijk, afgelopen maand de veroordeling van mensenrechtenschenders tijdens de militaire dictatuur, en de progressie lijkt door te zetten. Na een strijd van enkele decennia zien vrouwenrechtenactivisten eindelijk het abortusdebat van start gaan.

Binnen de muren van het Argentijnse congres is de discussie een primeur. Buiten op straat tussen pamfletten, spandoeken en trommels is het een voortzetting van de felle woordenwisselingen die al veel langer gaande zijn. Tussen voorstanders van het leven van het kind enerzijds en het leven van (jonge) arme vrouwen anderzijds. De laatsten leveren kritiek op politieke “excuses en vertragingen”. Terwijl de bovenlaag van de bevolking met geld gemakkelijk de wet blijft ontduiken, valt er weer een dodelijk slachtoffer als gevolg van een onveilige goedkope abortusmethode. Pas 13 jaar oud. “Legaal, veilig en gratis, nu meteen!” Het klinkt bekend in de oren. Verrast ben ik bij het zien van zoveel jonge abortustegenstanders, of in hun woorden “levensvoorstanders”. Het zijn vooral studenten van katholieke universiteiten. Dat is nieuw voor mij in het van progressieve jongeren vergeven Buenos Aires.

Hoewel het politieke debat in de lijn der verwachtingen ligt, is de uitkomst onzeker. Het is een gevoelig thema. Het is zelfs de vraag of het helpt een vrouw aan de macht te hebben. Solidariteit met degenen die ook graag baas zijn, maar dan in eigen buik, is niet zo vanzelfsprekend. Politieke daadkracht ontbreekt. Het project ter legalisering van abortus tot in de twaalfde week van de zwangerschap zal moeten wachten tot 2012 om verder in behandeling genomen te kunnen worden. Ook al was het politieke openingsdebat een veelbelovende eerste stap. De meerderheid, van een minimaal aantal afgevaardigden, stemde voor het project. Het ‘Kirchnerisme’, overal zegevierend aanwezig in oktober, was opvallend ondervertegenwoordigd. De enige aanwezige afgevaardigde stelde voor abortus strafbaar te laten voor degenen die het praktiseren (onder meer medici) maar de vrouwen die het ondergaan te ontzien. Gedoogbeleid op z’n Argentijns? Wil Cristina haar herverkozen handen niet vuilmaken? Tijdens haar formele ontmoeting met katholieke hoogwaardigheidsbekleders duurde de stilte omtrent abortus voort.

Een partijgenote verklaarde dat gevoelige onderwerpen niet worden aangeraakt in verkiezingstijd, maar dat vrouwen omwille daarvan niet langer zouden moeten lijden. Het blijkt dat La Presidenta haar achterban ruimte voor een eigen mening had gegeven: “mijn persoonlijke overtuigingen doen er niet toe.” De moraal achter de strategie? Progressie is relatief. Inderdaad, Cristina is “voor het leven”.